İnsan çok güzel olur mutluyken, yüzüne, gözüne, varlığına yansır güzellik.. hele bir de mutlu başka bir yüz ve de öz onla beraber gerçekliğini paylaşıp akarken. Peki bu an ortağının varlığı mıdır güzelliği yaratan, yoksa o ana teslim oluşumuzun azizliği midir bu? İkisi de… Burada karmaşa; bu hakikat anını, görünen bir yüzün varlığına topyekün yükleyip, ondan bilmeye çalıştığımızda, ve bu anların gelecekte devamlılığını hesap etmeye başlayıp, sözünü-sigortasını aradığımızda oluşur.. İşte o an hakikatin bize sirayet etmesi zorlaşır.. öyle ki bu hesap ediş; akışın devamlılığına ve özden görünen o yüze zarar veren asıl unsur oluverir. Ona sahip çıkmak; bu hesabı vermek veya istemekle, beklentiler veya sözlerle oluşamaz.. Hesap etme hali ortadan kalktığında, tüm benliğimizle ve farkındalığımızla, o ana ve önümüzde olmakta olana, kendimizi bırakışımızdır asıl bağlant...
